feed

می‌گویند الکل، مایع ضد عفونی، ماسک، دستکش، سطل زباله در دار و اینجور چیزها...
شوخی نیست بحث مرگ و زندگی‌‌ست. حالا خودم بدرک اما اطرافیان. اما آدم‌هایی که با آنها زندگی می‌کنم.
باید نسبت به همه‌شان مسئول باشم. باید همه دستورات درست وغلط و متناقض فضای مجازی را رعایت کنم.
باید به پیامک‌های بهداشتی که از درو دیوار می‌بارد توجه کنم.
با ترس و لرز از خانه بیرون می‌زنم.
داروخانه اول، آقا از این الکل‌های اسپری دارید؟
طرف با نگاه عاقل اندر سفیه فوری متوجه می‌شود چقدر به عقب مانده‌ها شبیه هستم.
به همین خاطر با لبخند ژوکندش می‌گوید: نخیر!

این روزها ترس و نگرانی را می‌شود در چهره‌ی تک تک مردم دید. ترس از کرونا، ویروس جدیدی که زندگی همه را تحت تأثیر قرار داده و اندک آرامش و نشاطی را که در جامعه بود را هم گرفت...
خیلی‌هایمان خودخواسته یا ناخواسته خانه نشین شدیم و روال عادی زندگیمان تغییر کرده است. شاید نکات زیر کمک کند تا بتوانیم این روزهای سخت را کمی راحت‌تر بگذرانیم:

روزهای بسیار سختی بر جامعه پرستاری می‌گذرد. سنگینی اندوه از دست رفتن همکاران بر شانه‌های تک تک ما پرستاران سنگینی می کند. پرستاران در مراکز درمانی برای مراقبت از بیماران مبتلا به کرونا لحظه‌های نفس‌گیری را سپری می‌کنند. کمبود برخی لوازم و تجهیزات حفاظت فردی در کنار زیر ساخت‌های ضعیف مزید بر همه استرس‌ها و اضطراب‌ها شده است. برخی بی‌سلیقگی‌های مدیریتی روح و جان پرستاران را آزرده می‌کند. بی‌التفاتی قبل از این بحران به جامعه پرستاری و التفات و توجه زیاد بخاطر بحران کرونا دوگانگی آزار دهنده‌ای را سبب شده است.

امشب ساعت ۲۰:۳۰ وزیر بهداشت با رؤسای دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور جلسه خواهد داشت و اعلام خواهد کرد با تشکیل ۳۰۰ هزار اکیپ در سراسر کشور، به خانۀ تک تک مردم خواهند رفت و کرونا را شکست خواهند داد.

هشدار می‌دهم که این کار نه تنها به معنی شکست کرونا نیست، بلکه سبب افتادن در دام آن است. گویا جناب وزیر ویروس کرونا را با باکتری سل اشتباه گرفته‌اند. کرونا ویروسی با قابلیت انتقال بسیار زیاد است، و بهترین راه مبارزه با آن آموزش عمومی و رصد سیستماتیک بیماران و نزدیکان آن‌هاست.